به گزارش «قم سینما»، آنتونیا شرکا در گفتگویی اظهار داشت: نقد من، به‌عنوان منتقد، لزوماً تذکری به فیلم‌ساز نیست، بلکه تلاشی است برای گشودن زاویه‌ای نو به روی تماشاگر، تا بتواند فیلم را از منظرهای گوناگون ببیند و بفهمد.

وی افزود: منتقدان نه‌فقط معرفی‌کننده، بلکه مفسر و حتی شریک در فرآیند مؤلف شدن فیلم‌سازان هستند یعنی بسیاری از کارگردانان در تاریخ سینما، مولف بودن خود را مدیون توجه و تحلیل‌های منتقدان سینمایی می‌دانند. این رابطه در ادبیات سینمایی تثبیت، تقویت و تأیید می‌شد و وجهی رسمی می‌یافت. با ورود به عصر دیجیتال، طیف وسیعی از اشکال نقد از جمله «ریویو» و «یادداشت» گرفته تا «گزارش» و «تحلیل‌های ساختاری» پدیدار شد. اکنون نیز هر منتقدی می‌تواند رسانه‌ای مستقل باشد و به‌راحتی در فضای مجازی حضور یابد و نقد خود را منتشر کند.

شرکاء بیان داشت: نکته‌ی جالب آن است که برخی فیلم‌هایی که در آمریکا با استقبال عمومی مواجه نمی‌شوند و بیشتر مخاطب نخبگانی دارند، دقیقاً همان‌هایی هستند که نزد منتقدان جایگاه ویژه‌ای دارند. این امر نشان می‌دهد که منتقد بودن، کاری نخبگانی است و الزاماً ارتباطی با نظر عامه‌ی مردم ندارد!

وی همچنین افزود: ورود به ساحت نقد، بدون تعیین رویکرد نظری روشن، گاه منتقد را دچار آشفتگی می‌کند. درواقع، نقد فیلم صرفاً عبارت از «خوب» یا «بد» دانستن یک اثر نیست. من شخصاً بیشتر مایل‌ام از تعبیر «تحلیل فیلم» استفاده کنم تا نقد، زیرا نقد می‌بایست مبتنی بر تحلیل ساختاری، فرمی و محتوایی باشد.

وی افزود: نقد می‌تواند سازنده باشد و حتی به هم‌افزایی میان سلیقه‌ی عامه و نظر کارشناسانه منجر شود. فیلم‌سازی که هوشمند باشد، می‌کوشد نظر تماشاگر جشنواره‌ای و حرفه‌ای را در کنار نظر مخاطب عام در فضای مجازی بشنود و از آن‌ها جمع‌بندی متعادلی حاصل کند.